Δεν ξέρω, να το εξηγήσω...
αλλά έχω την εντύπωση, ότι ένας άνθρωπος
που πίνει το κρασί του με λίγη ντομάτα και
μερικές ελιές, καθισμένος σ’ ένα τραπέζι κάτω
από τα πλατάνια ή αντίκρυ στη θάλασσα,
βρίσκεται πιο κοντά στο Θεό -και άρα στον
εαυτό του- από 'κείνον που τρώει αστακό
παραγεμισμένο με τυρί, μέσα σ’ ένα σφραγισμένο
γυάλινο κτίριο, με τη δροσιά του αιρκοντίσιον...
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ Μελτέμια του Νου